عشق

كاش

شيخ شاهرخ دهكردي — Tue, 08 Aug 2006 10:32:00 GMT

خانه دوست کجاست

من دلم مي خواهد

خانه اي داشته باشم بر دوست

کنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام

گل بگو گل بشنو

هر کسي مي خواهد وارد خانه پر مهر و صفا مان گردد

يک سبد بوي گل ياس به ما هديه دهد

شرط وارد گشتن شستشوي دل هاست

شرط آن داشتن يک دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي کوبم

روي آن با قدم سبز بهار

مينويسم

اي يار .........

خانه دوستي ما اينجاست

تا که سهراب نپرسد که دگر

خانه دوست کجاست

کاش......................

کاش در دهکده ي عشق فراواني بود

توي بازار صداقت کمي ارزاني بود

کاش اگر گاه کمي لطف به هم ميکرديم

مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

کاش به حرمت دل هاي مسافر ، هر شب

روي شفاف ترين خاطره مهماني بود

کاش دريا کمي از درد خودش کم ميکرد

قرض ميداد به ما هر چه پريشاني بود

کاش به تشنگي پونه که پاسخ داديم

رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهام است

کاش رنگ شب ما هم کمي عرفاني بود

چقدر شعر نوشتيم براي باران

غافل از آن دل ديوانه که باراني بود

کاش سهراب نميرفت به اين زودي ها

دل پر از صحبت اين شاعر کاشاني بود

کاش دل ها پر افسانه ي نيما ميشد

و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم ،کمتر

غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

کاش دنياي دل ما شبي از اين شب ها

غرق هر چيز که ميخواهي و ميداني بود

دل اگر رفت شبي کاش دعايي بکنيم

راز اين شعر همين مصرع آخر بکنيم